بلوط کهنسال ایستاده بود و از فراز شاخه هایش به جنگل زیر پایش می نگریست ، به هزاران بلوط و راش و افرا و ممرز، به دوستان سبزش که سالهای زیادی را با آنها گذرانده بود.

   به یاد می آورد زمستانهای طولانی و سردی را که انبوه برف همه جا را سپید پوش می کرد و شاخه هایش از شدت برف و سرما قندیل می بست و او این همه را تاب می آورد به امید بهاری دیگر، به امید تلالوء آفتاب درخشنده ، به امید جوشش جویباران ، به امید سبزی دوباره جنگل و آواز شاد هزاران چلچله...

   زندگی طولانی اش را به یِاد می آورد وقتی را که در تابستان ، جنگل جامه سبز تیره بر تن می کرد و پرندگان در لابه لای شاخه هایش می جنبیدند ، سنجابها بلوط هایش را می چیدند و هر از گاهی مه رقیق جانی تازه به درختان می بخشید...

   به یاد می آورد پاییز طلایی را ،هزاران برگ زرد و نارنجی و ارغوانی را که با هر نسیم ملایمی در هوا می رقصیدند و زمین جنگل را همچون فرشی می پوشاندند ...

   بلوط کهنسال همچنان ایستاده بود ، شادمان بود از این همه زیبایی و حیات که خداوند به او بخشیده بود و او نیز به دیگر جانداران .

 در همین حال که با خود می اندیشید کاش همچنان سالهای بیشتری حیاتم را با دیگران تقسیم کنم ، صدایی ناموزون و گوشخراش سکوت جنگل را شکست...بلوط کهنسال دردی در جانش احساس کرد ، دردی جانفرسا ، که او را به یاد خاطرات نازیبایش انداخت ، زمانی را که در جوانی چند چوپان شاخه هایش را با تبر قطع کردند تا غذایی برای گوسپندان و آتشی برای خود مهیا کنند ، زمانی را به یاد آورد که آتش چند رهگذر نیمی از بدنش را سوزاند ، زمانی را که جوانی با چاقویی نامش را بر بدن او حک کرد ، اما این بارطعم دردی بس عظیم را می چشید ،گرچه دیگر یارای تحملش نبود اما همچنان سعی می کرد راست قامت بایستد...

   لحظه ای بعد صدای ناهنجار اره برقی قطع شده بود ...

   و پیکر بلوط کهنسال بر زمین افتاده بود...