سازمان علمی – آموزشی ملل متحد (یونسکو) در نظر دارد به مناسبت سال جهانی سیاره زمین (سال 2008 میلادی) مسابقه ای را در میان دانشجویان ساسر جهان برگزار نماید.

    به گزارش اسنا ، در این مسابقه 350 نفر (5 نفر از هر کشور) شرکت خواهند کرد .

آثار ارائه شده می تواند به صورت مقاله یا انشاء ، شعر یا متن ادبی ، پوستر یا نقاشی و پیام تصویری با موضوع "علوم زمین برای جامعه"(شعار سال جهانی سیاره زمین) و یا یکی از موضوعات دهگانه "آبهای زیرزمینی . به سوی استفاده پایدار" ، "مخاطرات . کاهش خطر" ، "افزایش آگاهی . زمین و سلامت ساختن محیطی امن تر" ، "آب و هوا . تاریخچه ثبت شده در سنگها" ، "ذخائر . به سوی استفاده پایدار" ، "ابرشهرها . ژرفتر شدن" ، "زرفای زمین . از پوسته تا هسته " ، "اقیانوس . زرفنای زمان" ، "خاک . پوست زنده زمین" و " زمین و زندگی . منشا تنوع " باشد .

   آثار ارسالی باید متعلق به خود دانشجو باشد و شرکت کنندگان باید میان 18 تا 22 سال سن داشته باشند.

   آثار باید به یکی از دو زبان انگلیسی یا فرانسه تهیه و حداکثر تا تاریخ 24 آبان ماه 1386 (15 نوامبر 207) به دبیرخانه کمیته ملی سال جهانی سیاره زمین ارسال شود .

پنج اثر برتر از میان آثار ارسال شده ، از سوی کمیته ملی سال جهانی سیاره زمین انتخاب خواهند شد که این افراد با هزینه کمیته ملی برای شرکت در رویداد سال جهانی سیاره زمین (23 و 24 بهمن ماه 1386 برابر با 12 و 13 فوریه 2008) به مقر یونسکو در کشور فرانسه اعزام می شوند .

   چهار نفر برگزیده مسابقه جهانی ، به صورت فعال در چهار نشست مراسم افتتاحیه با موضوعات ذخایر ، مخاطرات ، ابرشهرها و سامانه زمین با حضور رهبران سیاسی جهان ، مدیرعامل های صنایع پیشگام و دانشمندان برجسته جهان ،شرکت خواهند کرد

   بلوط کهنسال ایستاده بود و از فراز شاخه هایش به جنگل زیر پایش می نگریست ، به هزاران بلوط و راش و افرا و ممرز، به دوستان سبزش که سالهای زیادی را با آنها گذرانده بود.

   به یاد می آورد زمستانهای طولانی و سردی را که انبوه برف همه جا را سپید پوش می کرد و شاخه هایش از شدت برف و سرما قندیل می بست و او این همه را تاب می آورد به امید بهاری دیگر، به امید تلالوء آفتاب درخشنده ، به امید جوشش جویباران ، به امید سبزی دوباره جنگل و آواز شاد هزاران چلچله...

   زندگی طولانی اش را به یِاد می آورد وقتی را که در تابستان ، جنگل جامه سبز تیره بر تن می کرد و پرندگان در لابه لای شاخه هایش می جنبیدند ، سنجابها بلوط هایش را می چیدند و هر از گاهی مه رقیق جانی تازه به درختان می بخشید...

   به یاد می آورد پاییز طلایی را ،هزاران برگ زرد و نارنجی و ارغوانی را که با هر نسیم ملایمی در هوا می رقصیدند و زمین جنگل را همچون فرشی می پوشاندند ...

   بلوط کهنسال همچنان ایستاده بود ، شادمان بود از این همه زیبایی و حیات که خداوند به او بخشیده بود و او نیز به دیگر جانداران .

 در همین حال که با خود می اندیشید کاش همچنان سالهای بیشتری حیاتم را با دیگران تقسیم کنم ، صدایی ناموزون و گوشخراش سکوت جنگل را شکست...بلوط کهنسال دردی در جانش احساس کرد ، دردی جانفرسا ، که او را به یاد خاطرات نازیبایش انداخت ، زمانی را که در جوانی چند چوپان شاخه هایش را با تبر قطع کردند تا غذایی برای گوسپندان و آتشی برای خود مهیا کنند ، زمانی را به یاد آورد که آتش چند رهگذر نیمی از بدنش را سوزاند ، زمانی را که جوانی با چاقویی نامش را بر بدن او حک کرد ، اما این بارطعم دردی بس عظیم را می چشید ،گرچه دیگر یارای تحملش نبود اما همچنان سعی می کرد راست قامت بایستد...

   لحظه ای بعد صدای ناهنجار اره برقی قطع شده بود ...

   و پیکر بلوط کهنسال بر زمین افتاده بود...